ՄԱՆՏՐԱՆԵՐ (ԼԲ. ԵՒ Ե)

պիտի չխօսին

չնային ձեզի

պիտի չներեն

փոսերուն համար

որ չկան

խիճ մը գանկի վրայ

յետոյ խիճեր աչքին մէջ խրած

մինչեւ խճճում մը մուխի

հոն անօդին մէջ անմիջոցին

անժամանակ պահուն

որքան մօտենաք

պիտի դառնան տարագիր

անհպելի անտեսանելի անգոյ

եւ այլեւս երբեք պիտի չկարենաք

անխոցելի

զանոնք ջնջել

 

ինչպէ՞ս

ստեղծել

ժառանգել

յիշել անոնք

որ չծնան երբեք

Մանտրա ԼԲ – Անժողովուրդ լեզու, հատուած 7

 

they will not speak

will not look at you

they will not forgive

since the ditches

themselves are gone

gravel on a skull

then gravel pressed in the eye

until a fist of smoke

there in the airless non-space

in the moment of no time

for your every approach

the greater their exile

untouchable unseeable without existence

and hereaſter you will never be able

invulnerable

to efface them

how

to create

to be bequeathed

to remember those

who never were born?

Mantra 32 – Unpeopled Language, Section 7

https://www.tandfonline.com/eprint/Z2BIUGZEJG8KNZ5FVEZT/full?target=10.1080/02690055.2024.2389619

տարագրուած անոնք

մինչեւ հոս մինչեւ ո՞ւր

լեզուն որ չունէինք

եւ դէպի

լեզուն որ ամեն

բառի հետ կը ջնջուի բերնէդ

երկու

գետի միջեւ

կղզիին վրայ

ուր գիրքը քաղաքի տանիքներուն կը բանայ

իր թեւերը գիշերասփիւռ

«տուն եմ

տուն եմ շիներ

գետի բերան»

սենեակ ծփուն որ կը նայի

մոխրագոյն ծուէններուն արեւի

որ արեւ մը կ՚ընդհատէ.

եկանք

այսքան հեռու

որպէսզի դառնամ հատում՝

~

Մանտրա Ե – հատուած

they were exiled as far as here, as far as where? from the language we didn’t have toward a language that dies with every word from your mouth between two rivers on the island where a book opens its darkness-spreading arms to the city’s roofs “I’ve built a house a house I’ve built on a shore at the mouth of a river” a floating room faces grey rags of sun interrupting the sun, we came this far for me to become a rupture—

~

Mantra 5 – section

https://www.thecommononline.org/tag/krikor-beledian/