“Առաջին բանը որ կը յափշտակէ Աբրահամեանի պաստառները դիտողին ակնարկը անոնց յօրինումին թատերականութիւնն է ու գոյներուն ճոխութիւնը, որոնք թրթռացում մը կու տան փորագրանկարներուն։ Իւրաքանչիւր պաստառ կարծես միջնադարեան ման­րանկարէ մը կամ Քոմէտիա տելլ‘արթէէն առնուած տեսարան մը կը բեմադրէ։ Բանաս­տեղծականն ու խաղայինը կը գոյակցին աշխարհի մը ոլոր-մոլոր անցքերուն մէջ, ուրկէ անորոշ դէմքերով տիպարներ կը յայտնուին կեանքի բեմահարթակին վրայ որպէս ժա­մանակէն դուրս գոյատեւող լարախաղացներ։ Արուեստագիտուհիին տիեզերքը լեցնող տիպարները կը շարժին այնպիսի կահաւո­րումով վայրերու մէջ, ուր յաճախ կարծես հեռանկարը շրջուած կը թուի։ Անոնք երերուն հաւասարակշռութեամբ […]